எங்களையும் நினைத்துப்பாருங்கள்..

dogs_of_war_revised-983960
மலாலாவை மட்டுமே தெரிந்த உங்களுக்கு

எங்கள் நாட்டின் ஆயிரமாயிரம் விபூஷிக்காகளை தெரியாமல் போனது ஏனென்று புரியவில்லை..

 

அடுத்த வேளை உணவுக்கு போராடிய போராட்டத்தை பார்த்திருப்பீர்கள்..

அறிவுக்காய் கல்வி வேண்டி போராடியதை பார்த்திருப்பீர்கள்..

அநியாயமாய் கொலை செய்வதை எதிர்த்து போராடியதை பார்த்திருப்பீர்கள்..

வாழும் வாழ்க்கைக்காய் போராடும் எம் பெண்களை பார்த்தீர்களா?

 

 

அண்ணன் தம்பியை அப்பாவை தொலைத்துவிட்டு,

புதைகுழிகளுக்குள் பிணம் தேடும் போராட்டத்தை பார்த்தீர்களா?

பெற்றவளை சீரழித்து,  பிள்ளையை கொன்ற பின்னும்..

பேருக்காய் வாழும் வாழ்க்கையை தேடி நிதமும்போராடும் அகதிகளை அறிந்திருக்கிறீர்களா..

 

மண்ணிழந்து, மனையிழந்து, மனைவியிழந்து அங்கம் இழந்து அனாதைகளாய் வாழும்

ஒவ்வொரு நாளும் போராடும் அற்ப மாந்தர்களை நினைத்திருக்கிறீர்களா?

 

மாதவிடாய் நேரங்களில் பழந்துணிக்கும் வழியின்றி

தந்தையின் சாறனைக் கிழித்துக் கட்டும் எம் இனப் பெண்களையும்,

மகளுக்காய் பரதேசியாகும் தந்தைகளையும் உங்களுக்குத் தெரியுமா

 

தன் கண்முன்னே தனயனை இழுத்துச் செல்வதைப் பார்த்து

பித்தமாகிப் பிதற்கும் அம்மாக்களின் அவலம் கேட்கிறதா உங்களுக்கு

 

மலவாயிலில் போத்தல்களும், கண்களில் மிளகாயின் காரமும், மின்சாரத் தாக்கமும், பிளாஸ்டிக் குழாயடிகளும் வாங்கி சாவிலும் சாந்தி காணாத என் சகோதரர்களை உங்களுக்குத் தெரியுமா

 

அக்காவை தங்கையை தனித்து இழுத்துச் செல்கையில், மிருகங்களின் கூர்நகங்களுக்குள் சிக்கியும்,

வெறிகொண்டெழுந்து வீரச்சாவடைந்த வீரர்களையும்,   ஒன்றுமே செய்ய முடியாத கையறு நிலையில் தன்னையே மாய்த்துக்கொண்ட உடன்பிறந்தவர்களையும் நீங்கள் அறிந்திருக்க மாட்டீர்கள்..

 

நாளும் பொழுதும், உதிரப்பெருக்கையும், உயிரின் ஓலங்களையும், குண்டுச் சத்தங்களையும், கொலைவெறியாளர்களையும் கண்டு கண்டு , கருணை – வீசை என்ன விலையெனக் கேட்கும் ஒரு தலைமுறையை தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை..

 

நித்திரையிலும் நிம்மதியின்றி..பேயின் ஓலங்களுடன், பயங்கர நினைவுகள் படமாய் ஓட.. வியர்த்தெழுந்து வெறித்துப் பார்க்கும் இளையவர்களை நீங்கள் கண்டிருக்க மாட்டீர்கள்..

 

பக்கத்தில் படுத்திருந்த கணவனை வீடுடைத்து சுட்டுக்கொன்று,

அவனுக்காய் அழக்கூட அவகாசம் கொடுக்காமல் தலைமுடியால் பிடித்திழுத்து சவத்துக்கு முன்னே

மனைவியை சீரழிக்கும் மனித மிருகங்களை பார்த்திருக்கிறீர்களா

 

 

ஒரே வரிசையில் கைவிலங்கிட்டு, மண்டியிட வைத்து, துப்பாக்கிச் சன்னங்கள் உயிரை எடுத்தனவா என்று அறியாமலேயே, குழிக்குள் ஒன்றாய் மூடி மண்ணெண்ணையிட்டு மனிதர்களை எரித்துக் கொன்ற சக மனிதர்களை பார்த்திருக்க மாட்டீர்கள்..

 

முள்வேலிக்குப் பின்னால், முக்தி பெற வழியுமின்றி
இலக்கற்ற நோக்குடன் வெற்றிடத்தை வெறித்துப்பார்த்து
விரக்தியோடு வாழும் வெறும் மனிதர்களை உங்களுக்குத் தெரியாது

 

பார்த்துப் பார்த்துக் கட்டிய வீட்டுக் கட்டடம்
இடிந்து சிதிலமடைந்து, எறும்புகளும் கரையான்களும் வாழும்
நரகமாய் மாறியது கண்டு
இடிந்து போய் இயந்திரமாய் திரியும் குடும்பஸ்தர்களின் கண்ணீர் நீங்கள் அறியாததே

 

வாழ்வு தந்த வயல்களுக்குள், குண்டுகளும், சவங்களும் கொட்டிக்கிடக்க
வாழ வழியின்றி அரிசிக்கும் பருப்புக்கும் கையேந்தி
யாசகர்களாய் மாறிநிற்கும் யோகம் பெற்ற
உழைப்பாளிகளின் கண்ணீர் உதிரமாய் பெருகுவது உங்களுக்குத் தெரியாது..

 

பார்க்க வேண்டாம் இக்கொடுமைகளை.

அடுத்த முறை ஏதோ ஒரு அரசியல்வாதிக்கும், நடிகனுக்கும், விளையாட்டு வீரனுக்கும் பணக்காரனுக்கும் அநீதி நடந்துவிட்டதென்று பொங்கியெழும் போது

கொஞ்சம் பொத்தாம் பொதுவாகவாவது நினைத்துப்பாருங்கள்

 

நிலைதடுமாறினாலும், நிமிர்ந்து வாழும் என் இனம் பற்றியும்!!

 

Advertisements

இது போதும் எனக்கு

BzdXliDCMAAzAoNதனியாய் ஒரு இடம்வேண்டும்
நானும் தனிமையும் சேர்ந்திருக்க
சத்தம் எழுப்பாமல்
வியர்வை மட்டும் விரட்டிச்செல்லும்
மென்காற்று மட்டும் துணையிருக்க
மலையுச்சியின் சரிவோரம்
மாபெரும் கடல் சூழ்ந்திருக்க
கரு வனம் சூழ்ந்த
அந்த பெரும் பாறை உச்சியில்
சிறுகுருவிகளின் கீச்சிடலுடன்
சிறுகுடிசை மட்டும் போதும் எனக்கு

படிப்பதற்கென பல புத்தகங்களும்
ரசிப்பதற்கென இசைத்தட்டுகளும்
படுப்பதற்கென சிறு மெத்தையும்
பார்ப்பதற்கென மடிக்கணிணியும்
இசைப்பதற்கென என் கிற்றாரும்
இளைப்பாற ஒரு சிறு குற்றியும்
குளிப்பதற்கென சிறு அருவியும்
குஷியாயிருக்க மான் குட்டிகளும்
மலைப்பதற்கென அண்டப்பெருவெளியும்
மறைவதற்கென அகண்ட பெருவனமும்
போதும் எனக்கு

முகமூடிகள் வேண்டாம்
முரண்பாடுகள் வேண்டாம்
ஜாதிகள் வேண்டாம்
ஜாடைப்பேச்சுகள் வேண்டாம்
அவலங்கள் வேண்டாம்
அகங்காரமும் வேண்டாம்
அலைபேசியும் வேண்டாம்
அநீதியின் சுவடு வேண்டாம்
சுயநலங்கள் வேண்டாம்
சொத்து சுகம் வேண்டாம்
சிறுபிள்ளையாய் குதிக்கும்
சுதந்திரம் மட்டும் போதும் எனக்கு

அர(சு)சியல்

ஒரு ஊர்ல ஒரு ராஜா இருந்தாராம்.. அவர் ரொம்பவும் கொடுமையான கொடூரமான ராஜாவாம். நாட்டு மக்களுக்கு வரி, வட்டி, கிஸ்தி என்று எல்லாம் விதித்து அவர்களை கொடுமைப்படுத்தி வந்தானாம். அவருக்கு ஒரு மௌன மந்திரி, ராஜா எது செய்தாலும் தட்டிக்கேட்காமல் இருந்தாராம். அப்படியே ஓரு தலையாட்டி மந்திரி சபை.. இவங்கள திட்டித் தீர்க்காத ஆளே இல்லையாம்..

 

தீடிரென்று தலை நகரில் ஒரு புரட்சி ஏற்பட்டதாம். நேர்மையாளர் அப்டீன்னு தன்னைக் காட்டிக்கொண்ட ஒரு மனிதர் அந்தப்பகுதிக்கு தானே தலைவன்னு பிரகடனம் செய்து அந்த இடத்தை ஆளத்தொடங்கினாராம்..  அங்கேயிருந்த மக்கள் எல்லாருக்கும் அப்படி ஒரு சந்தோஷம் வந்துச்சாம். தங்க கவலைகள் எல்லாம் தீர்ந்துச்சு, நிம்மதியா வாழலாம் என்று நினைச்சாங்களாம். பக்கத்து ஊர் மக்களுக்கெல்லாம் இப்படி ஒருத்தர் தங்களோட ஊர்ல இல்லையேன்னு பொறாமை பொறாமையாய் வந்துச்சாம்.. சரி என்ன பண்றது நம்ம விதின்னு மனசைத் தேத்திக்கிட்டு கொஞ்சம் வயித்தெரிச்சலோடு வாழத்தொடங்கினாங்களாம்..

 

இவங்க இப்படி நிம்மதியா வாழ்றத பார்த்துக்கிட்டு ராஜா சும்மா இருப்பாரா.. உடனடியா தன்னோட மௌன மதியூக மந்திரியோட பேசி, புது புரட்சியாளர எப்படி கவுக்கலாம்ன்னு யோசன கேட்டாராம்.. அவரும் மௌனமா இருங்க.. புதியவர் எப்படியும் பண விஷயத்துலயும், வியாபார விஷயத்துலயும் கை வைப்பாரு.. அப்போ மெதுவா அந்த ஊர்ல இருக்கிற பெரு வணிகர்கள்கிட்ட சொல்லி செய்ய வேண்டியத செய்யலாம்ன்னு சொன்னாராம்..

 

சொன்னபடியே புதியவரும் பணக்கார பெருமுதலைகளோட மோத ஆரம்பிக்க, அவங்க, தங்களுக்கு தெரிஞ்ச சாம தான பேத தண்ட முறைகளை உபயோகிச்சு அவருக்கு குடைச்சல் கொடுக்க.. முன்ன பின்ன செத்துப்போகாத புரட்சியாளன்.. போங்கடா நீங்களும் உங்க அரசியலும்ன்னு கைகழுவிட்டு ஓடிப்போய்ட்டாராம்.. மக்கள் ‘ம்.. இனி என்ன பண்றதுன்னு’ நினைச்சி மனசத் தேத்திக்கிட்டே வாழத் தொடங்கினாங்களாம்.

 

அந்த நேரத்துல பக்கத்து நாட்டுல இருந்து புதுசா ஒரு மனுஷன், தான் இந்த நாட்ட மாத்திக்காட்டுவேன்னு அலை அலையா ஆட்களை சேர்த்துக்கிட்டு இந்த நாட்டு மேல போர் தொடுத்து வந்தானாம்.. ராஜாவுக்கு இது பெரிய தலைவலியாப் போச்சாம்.. தன்னோட மகன் மகள் எல்லாரையும் போர் முனைக்கு அனுப்பினாராம்.. என்ன அனுப்பி என்ன பிரயோஜனம்.. புது புரட்சியாளன் அரசனாகிட்டானாம்..

 

நாட்டு மக்களுக்கு பெருத்த சந்தோஷமாம்.. அடடா.. புது அரசன், புது கொள்கைகள், புது ராஜாங்கம்’ன்னு ஒரே குஷியா இருந்தாங்களாம். புதுத் தும்புத்தடியும் கொஞ்ச நாளைக்கு நல்லாக் கூட்டி பெருக்கிச்சாம்.. மக்களும் அடடா.. கொடிய அரக்கன் போய்ட்டான்.. இனி சந்தோஷம் தான்’னு நினைச்சிட்டு இருந்த நேரத்துல தலைல இடி விழுறது தெரியாமல் மெது மெதுவாய் புரட்சியாளன் முன்னைப்போலவே மக்களைக் கொடுமைப்படுத்த ஆரம்பிச்சானாம்.. வட்டி வரி மட்டுமில்லாமல் மற்ற எந்த வழியிலயெல்லாம் முடியுமோ அப்படி கஷ்டப்படுத்தினானாம்..

 

இதனால இருக்கிறத விட்டுட்டு பறக்குறதுக்கு ஆசப்பட்ட மக்கள் மனசுடைஞ்சு போயிட்டாங்களாம்.. கங்கைல குளிச்சாலும் காக்கை அன்னமாகுமா.. எல்லா ராஜாக்களும் சிம்மாசனத்துல அமர்ந்ததும் அவங்க குணமே மாறிடும்.. எல்லாம் ஒரே குட்டைல ஊறின மட்டை தாங்கிறத கொஞ்சம் தாமதமாவே புரிஞ்சுகொண்டாங்களாம்.. என்ன பண்றது நம்ம தலைவிதின்னு நினைச்சிட்டு தலைகுனிஞ்சு வாழப்பழகினாங்களாம்

 

(இந்தக் கதை இந்திய அரசியல் பற்றி இல்லைன்னு சொன்னா நம்பவா போறீங்க.. என்ன நான் சொல்லுறது)

மழையே மழையே..

dancing

மழையைப் போலவே, மழைக்கு முன்னரான தருணங்களும் மனது மயக்குபவையே..

மெல்லிய சாரலுடன், மெதுவாய் வருடிச் செல்லும் ஈரக்காற்றும்,

சாம்பல் நிறக் கீற்றுடன், கற்றை கற்றையாய் தலைமேல் சுற்றும் கருவண்ண முகில்களும்,

தலையசைத்து மழைநீர்த்துளிகளை வரவேற்கக் கட்டியம் கூறும் கரும்பச்சை இலைகளும்,

மரப்பொந்துக்குள் தன்னை மறைத்துக்கொள்வதற்காய் துள்ளியோடும் அணில் குஞ்சுகளும்,

செல்லமாய் சுருதி சேர்த்து இசைபடிக்கும் சிறுகுருவிக் கூட்டமும்,

இரையை தலைமேல் சுமந்தபடி வரிசையாய் நகர்ந்து செல்லும் எறும்புக்கூட்டமும்,

உறக்கத்திலிருந்து விழித்தெழுந்து உரக்கக்கத்தும் தவளைகளும்,

கொடியோடு இணைந்து குதிபோடும் ஆடைகளும்,

மண்ணுக்குள் இருந்து மெதுவாய் எட்டிப்பார்க்கும் மண்புழுக்களும்,

நாசிக்குள் புகுந்து நறுமணம் தெளிக்கும் புழுதியோடிணைந்த மண்வாசனையும்

என மழை இராணிக்காக கட்டியம் கூறி, அவளை வரவேற்கக் காத்திருக்கும் ஆயிரம் விஷயங்களுடன்,

ஆனந்தமாய் மழையில் நனைய எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கும் இவள் போலவே..

மழைக்கு முன்னரான தருணங்களும் மனது மயக்குபவையே..

danceintherain2

எனைக் காணவில்லை நேற்றோடு..

கண்களைப் பிரிக்க முடியவில்லை.. எங்கும் ஒரே மசமசப்பு.. இருக்கையில் அமர்ந்தபடி தூங்கியதாலோ என்னவோ, உடம்பின் அத்தனை மூட்டுகளிலும் ஏதோ ஒரு அசௌகர்யம். கழுத்து எலும்பு சுழுக்கி விட்டதா இல்லை எதுவோ ஒன்றால் பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறேனா தெரியவில்லை, கழுத்தை திருப்ப முடியாதபடி ஏதோ ஒன்று இறுக்க அழுத்திப் பிணைக்கின்றது.

 
பிரிய மறுத்த கண்களை கைகளால் தேய்த்து திறப்போமென்றால், கைகளை அசைக்க முடியவில்லை. மெதுவாக ஒன்றுக்கு பத்துத் தடவையாக கண்களை அழுத்தி மெதுவாய் திறந்து பார்த்தேன்..
விமானத்தில் தான் இருக்கிறேன்.. சுற்றிவர மெல்லிருட்டு, பக்கத்தில் நான் விமானத்தில் ஏறிய போது இருந்த பெண்தான்..ஏதோ ஒரு கோணத்தில் தலையை சரித்தபடி, இதழ்களைக் கோணிக்கொண்டு இன்னும் தூக்கத்தில்.. பயணத் தொடக்கத்தில் இருந்த அழகு இப்போது இல்லை போல தான் தோன்றியது.. மேக்கப் கலைந்திருக்கும்.. எல்லா பெண்களும் இப்படித்தானா என்ற நினைப்பு எழும்ப.. ச்சே என்ன கொடுமையான எண்ணம்.. முதல்ல இந்தத் தூக்கத்தையும் சோர்வையும் விட்டுவிட வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் கால்களையாவது அசைத்துப் பார்க்கலாம் என நினைத்தபடி ஷு’வுக்குள் இருந்த கால் விரல்களை அசைக்க எத்தனித்தேன்..

முடியவில்லை..

ஏதோ மனசுக்குள் மெதுவாய் நிரட.. தொண்ணூறு கிலோ, ஆறடி உயரம், அசாத்திய பலசாலி என்று என் பெண் நண்பிகள் சொல்லியபடியே கன்னங்களை வருடும் என்னால் கேவலம் என் கால்விரல்களைக்கூட அசைக்க முடியவில்லையே என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை..

 
முடிந்தளவு தலையை அசைக்கலாம் என்றால்
அதுவும் முடியவில்லை..

 
அச்சம் மெதுவாய் என்னை ஆக்கிரமிக்கத் தொடங்கியது.. முதலில் என்ன நடந்தது என்பதை நினைவுபடுத்தி பார்க்கலாம் என்ற நினைப்பு தோன்ற.. ‘இந்த மெடுலா ஒப்லாங்கட்டாவில் அடிகிடி ஏதும் பட்டுச்சா’ ச்சே ச்சே..
இரவு 11 மணிக்கு எந்திரிச்சேன்..குளிச்சு அம்மா கொடுத்த காபி குடிச்சிட்டு, காரை வீட்ல விட்டுட்டு, Cab ஒன்றை புக் பண்ணி எயார்போர்ட் வந்தேன்..

 
அங்கேயும் பெரிசா ஒன்றும் நடக்கல்ல.. ரெண்டு எயார் ஹோஸ்டஸ் என்னைப் பார்த்து சிரிக்க வேறு செய்தாங்க..
அழகான வெள்ளைக்காரி ஒருத்தி பக்கத்துல வந்து சிங்கப்பூர் ப்ளைட்டுக்கு எங்கே செக் இன் பண்ண வேணும்ன்னு கேட்டா..

காலை சரித்து சரித்து நடந்த ஒரு பருமனான பாட்டி ஒருவர்.. இந்தியாவை சேர்ந்தவரா தான் இருக்கணும்.. புடவையை இழுத்துச் சொருகியபடி, எம்பார்க்கேஷன் ஃபோர்மை ஃபில் பண்ணி தர சொன்னா.. 75 வயசாகுது.. இவங்கள தனியா யாரு பிளேன்ல போக சொன்னா என்று சலித்தபடி நிரப்பிக் கொடுத்தது ஞாபகமிருக்கிறது
ஒரு சோப்ளாங்கி என்னை லுக் விட்டுட்டே இருந்தான்.. ஏதேனும் Gay’யா இருப்பானோங்கிற பயத்துல அவன் பக்கமே திரும்பல.. Barrista’ல Coffee வாங்கி சிப்பிக்கொண்டே எயார்ப்போர்ட் பரபரப்பை பார்த்துக்கொண்டிருந்தபடி, அனௌன்ஸ்மன்ட் வந்ததும் விமானத்துக்குள் ஏறினேன்..
வின்டோ சீட் எனக்கு.. அய்ல் சீட்’ல எனக்கு பக்கத்துல இப்போ வாய் பிரிந்து படுத்துக்கிடக்கும் பொண்ணு ஏறிச்சு.. ஏதோ உலக அழகி அவதான்ங்கிறது போல நடை உடை எல்லாம்.. நான் அவளை கவனிக்காமல் புறக்கணித்ததும்.. ‘ஹாய் அயாம் டெய்சி’ன்னு தானே அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டாளே..

 
அப்புறம், வெஜ் சான்ட்விச், Black coffee, Garden Salad கொடுத்த இடை சிறுத்த எயார்ஹோஸ்டஸ், தன் பூஞ்சைக் கண்களால் என்னைப் பார்த்து கண்சிமிட்டியதும் ஞாபகம் இருந்தது.. காலை மூணு மணி ப்ளைட் எங்கிறதால, வானம் வெளிக்கவேயில்லை.. அதற்குள் காலைச்சாப்பாடா என்று சலித்தபடி, கறுப்புக் காப்பியை முதலில் கையில் எடுத்ததும் ஞாபகமிருக்கிறது.. அப்புறம் என்ன நடந்தது..
ஆ.. முதலில் ஒரு குலுக்கல்.. Turbulence  போல என்று நினைத்துக்கொண்டு, காப்பிக் கோப்பையை அப்பால் பிடித்த போது, டெய்சி தன் வாய்க்குக் கொண்டு போன சிக்கன் பேர்கரிலிருந்த மயோனைஸ் வாயில் கோலம் போட்டது பார்த்து நமட்டுச்சிரிப்பு சிரித்ததும் நினைவிலிருக்கிறது..
அப்புறம்.. அப்புறம்..

 

விமானம் ஏதோ ஒரு சுழலுக்குள் அகப்பட்டுக் கொண்டது போல தள்ளாட, மேகங்கள் வட்டமிட ஆரம்பித்தது.. திடீரென்று எங்கள் விமானம் நெட்டுக்குத்தாய் செல்வது போல தோன்ற, நாங்களும் இருக்கைகளுடன் தொண்ணூறு பாகைக் கோணத்தில் திரும்பியது நினைவுக்கு வந்தது..

 
அதற்குப் பிறகுதான்.. ஆழிப்புயலுக்குள் அலைவது போல விமானம் அலுங்கிக் குலுங்க.. க்ளோசட்டுக்குள் இருந்த அத்தனையும் வெளியே வந்து தலையிலும், தரையிலும் கொட்ட, எங்கள் முன்னிருந்த சாப்பாட்டு கோப்பைகள் எல்லாம் எங்கு போனதென்று தெரியவில்லை.. என்னைப்பார்த்து கண்சிமிட்டிய எயார் ஹோஸ்டஸ் கால்களை ஒருவாறு பரத்திக்கொண்டு எந்தவொரு பிடிப்புமின்றி தலைகீழாய் அடிபட்டுக்கிடந்தாள், விமானத்தின் விளக்குகள் அணைந்துவிட்டன..
இருக்கைகளில் இருந்தவர்கள் மட்டும், சீட் பெல்ட் போடாமலிருந்தாலும், காந்த சக்தியோ ஏதோவொன்றோ.. அப்படியே ஒட்டிக்கொண்டு சுழலத் தொடங்கினோம்..
அதற்குப் பிறகு இப்போ தான் கண்திறக்கிறேன்.. உடலை அசைக்க முடியவில்லை.. மெதுவாய் அம்மா அப்பா என்று மனசுக்குள் உருப்போட்டபடி ஆழ்நிலைத்தியாகம் பண்ண தொடங்கினேன்..

 
கொஞ்ச நேரத்துக்குப் பிறகு.. என்னால் தலையை அசைக்க முடிந்தது போல் தோன்றியது.. என்னோடு பயணித்த அனைவரும் அப்படியே இருக்கையுடன் மேல் நோக்கி பார்த்தபடி ரொக்கட்டுக்குள் இருப்பது போல தொண்ணூறு பாகைக் கோணத்தில், சிலையாய் சிலைகளாய் ஒருவித தூக்கத்தில்  அமர்ந்திருந்தனர்.. இல்லையில்லை உறைந்திருந்தனர்.. நானோ என் கண்களை சிரமப்பட்டு விரித்தபடி தலையை மெதுவாய் சரித்து கண்ணாடி யன்னலால் வெளியே பார்த்தேன்..

 
பாறைகளா, நட்சத்திரங்களா, கோள்களா.. பால்வெளி போல வெளிச்சத்தை உமிழ்ந்தபடி துரிதமாய் சுற்றுகின்றதே..

 
நாங்கள் இருந்த விமானமும் தான்.. அதோ.. அது.. இன்னொரு விமானமா.. இல்லையில்லை கப்பல் ஒன்று.. அதுவும் ஒரு முனை மேல் நோக்கியிருக்க, தானே ஒரு தனிக்கோள் போல சுற்றிக்கொண்டிருக்க

 

என் தலையும் கிர்ரென சுற்றத் தொடங்கியது.. இன்னும் எத்தனை காலத்திற்கு இப்படியே சுற்றப்போகிறோமோ என்று எண்ணியபடி, மீண்டும் ஒரு நீண்ண்ண்ட மயக்கத்துக்குள் ஆழ்வதற்கு முன்.. என் அம்மா சொன்ன அந்தக் கதை ஞாபகத்திற்கு வந்தது..

திரிசங்கு சொர்க்கம்..

cosmos

தேக்கி வைத்த உணர்வுகள்..

girlee

கட்டவிழ்த்து திமிறியோட நினைக்கும்

நினைவுகளையும் கவலைகளையும்,

கிணற்றுக்குள் போட்ட கல்லாய்

இதயத்தின் ஆழத்தினுள் அமிழ்த்தி வைத்திருக்கிறேன்..

treble-clef

யாருமில்லாத வேளைகளில்

தனிமைக்கு நான் துணையா..

எனக்குத் தனிமை துணையா

என்று பிரித்துத் தோன்றத் தெரியாது

துணையின்றி தனித்திருக்கிறேன்..

treble-clef

மழைக்கு வரும் ஈசலை அடிக்க மனம் வரவில்லை..

அது வாழும் சொற்ப நிமிஷங்களை முழுமையாக வாழட்டும் என்று

விளக்கை எரியவிட்டு வெறுமனே பார்த்திருக்கிறேன்..

treble-clef

மறதி என்பதொன்று மட்டும் மனிதனுக்கிருந்திருக்காவிட்டால்,

மன்னிப்பு என்றொரு வார்த்தையே இருந்திருக்காது..

treble-clef

எதிர்பார்ப்பில் பாதியும்,

பயத்தில் மீதியுமாய்

மனித வாழ்க்கை கழிந்து விடுகின்றது..

treble-clef

இழப்பதற்கு இனி ஏதுமில்லை என்ற நிலை வரும் போது

தோன்றும் உத்வேகம்

அநேக நேரங்களில் உச்சத்திற்கு நம்மை உயர்த்திச் சென்றுவிடும்..

treble-clef

சிலரை / சிலதை இழந்த பின்னர் தான் அவரின் / அவற்றின் மதிப்பு தெரிகின்றது..

treble-clef

treble-clef