அநித்யா..

சாகரவுக்கு என் மாமியாரிடமிருந்த திட்டு விழுந்து கொண்டிருக்கிறது.. என் இருண்ட கண்கோளங்களால்  அவன் எவ்வாறு பதறிப்போய் பயந்த முகத்துடன் இருப்பான் என்பதை எண்ணிப்பார்க்க முடிகிறது.. இது என்னால் தானே என்ற சுயபச்சாத்தாபத்தை தவிர்க்க முடியாமல் சாகர என்று சத்தமாய் அழைத்தேன்..

 
இவன் உண்மைப் பெயர் சாகர தானா? தெரியவில்லை.. ஒளியற்ற என் விழிகளில் அவனை கண்டெடுத்த நாள் திரைப்படமாய் விரிந்தோடியது..

 
90ம் ஆண்டு.. இரண்டாம்கட்ட கலவரத்தின் உச்சம்.. வடக்கு, கிழக்கு, மேற்கு என ஒரு இனமே பூண்டோடு அழிக்கப்பட்டுக்கொண்டிருந்த வேளை அது..

 
நானும் ஒரு ஆர்மிக்காரன் தான்.. கவசாக்கி மோட்டார் சைக்கிளில் தலைமுதல் பாதம் வரை கரும்பச்சை நிற முரட்டு ஆடைகளால் மறைத்துக்கொண்டு, வலைப்பின்னலுடன் கவசம் அணிந்து, முகத்தில் கருப்பு நிறம் பூசி கொடூரத் தோற்றத்துடன் மனிதம் மறந்து மரக்கடிப்பட்ட உணர்வுகளுடன் ஏகே 47, கிறீஸ் கத்தி, டைனமைற்கள் என கொலைக்களமாகத்திரிந்த காலம்.. மோட்டார் சைக்கிள் பார்ட்டி

 
அன்றும் அப்படித்தான்.. ஒரு குழுவாய் அம்பாறைக் காட்டுப்பகுதிக்குள் விர் விர் என சத்தமெழுப்பியபடி போய்க்கொண்டிருந்தோம்.. தூரத்தில் நீல நிற மினிவான் ஒன்று விரைந்து வர.. சனத் நடுவீதியில் நின்று அதனை மறித்தான்..

 
சிங்கள சாரதி.. எங்களைப் பார்த்ததும் மாத்தையா  அபி கொளம்ப யணவா.. (ஐயா நாங்க கொழும்புக்கு போறம்) என்று சொல்ல.. வானுக்குள் இருந்த அனைவரையும் இறக்கினோம்.. அவன் உறவினர்கள் போல நான்கைந்து சிங்களவர்கள்.. அவர்களுடன் தமிழ் குடும்பம் ஒன்று.. கணவன், மனைவி, இளம் பெண்பிள்ளை ஒரு பையன்..

 
இரத்தப்பசையின்றி முகம் வெளுக்க பின் சீற்றில் ஒடுங்கிப்போயிருந்தவர்கள் நடுக்கத்துடன் இறங்கி வர.. சாரதியின் மூஞ்சியில் பொறிபறக்கும் வகையில் துவக்குக் கட்டையால் அடித்தபடி.. ‘பற பள்ளா.. கவுத மே.. உம்பே கேனித?’ (பறநாயே.. இது யாருடா.. உன்ட பொண்டாட்டியா) என்று சனத் உறும..

 
‘ராளகாமி.. மே அப்பே சிதம்பரம் முதலாளி.. யன்ன தென்ன மகாத்தயோ.. துவகே கசாதெட்ட கொளம்ப யன கமன்..! ரட இந்தன் மனமாலயத் அவித்..!’ (ராளகாமி – பொலிஸ் கான்ஸ்டபிள்களை / ஆர்மிக்காரர்களை அழைக்கும் முறை. இவர் எங்கட சிதம்பரம் முதலாளி பாவம் ஐயா.. விட்றுங்க.. மகள்ட கல்யாணத்துக்காக கொழும்புக்கு போறாங்க.. வெளிநாட்ல இருந்து மாப்பிள்ள வந்திருக்கார் ஐயா..) என்று சொல்லிக்கொண்டே போக.. அவர்கள் வைத்திருந்த டிராவலிங் பாக்கை செக்கிங் என்ற பெயரில் இழுத்துப்பிரித்த ஜகத்.. உடைகளுக்குள் ஒளித்துவைக்கப்பட்டிருந்த நகைகளை எள்ளலுடன் தூக்கிக் காட்டியபடி பங்கு போட ஆரம்பித்தான்..

 
சிறுத்தைக்கூட்டத்தின் நடுவே சிக்கிய மான்களாய் துப்பாக்கி முனையில் நின்றிருந்த அந்தக் குடும்பம் ஏது செய்வதென்று அறியாமல்.. கண்களிலிருந்து ஆறாய் நீர் பெருக.. ஒண்டிக்கொண்டபடி, கூனிக்குறுகி.. குற்றம்புரிந்தவர்கள் போல நிற்க..

 
மற்றையவர்களை பலவந்தமாக வானுக்குள் தள்ளி அவர்களின் கெஞ்சலை மதிக்காமல் துப்பாக்கி முனையில் அவர்களை விரட்டிவிட்டு.. சில்வா அந்த மனைவியின் சேலைத் தலைப்பை பிடித்திழுக்க.. அடுத்தவன் அந்தப் பெண்ணை தன்னருகில் இழுத்து ‘அம்மாய் துவய் நியம படு தெகக் ஆஹ் !’ (அம்மாவும் பொண்ணும் நல்ல சாமான்கள் ஆ..) என அசிங்கமான சிரிப்பொன்றுடன் முத்தமிட முயல எங்கள் முகங்களின் கோரம் பார்த்து அவள் அழுதாளா அல்லது அடுத்து நடக்கப்போகும் அகோரத்தை எண்ணி அலறினாளா என்று தெரியாமல் ஒரு கூக்குரல்.. தடுக்கப்பாய்ந்த சிதம்பரத்தின் கழுத்தை ஒருவன் கிறீஸ் கத்தியால் வெட்ட ‘அநித்யா ஓடு’.. என்று அலறியபடி வேரற்ற மரமாய் விழுந்தார் கணவன்..

 

 

தனக்கு நேரப்போகும் கொடுமைகளை புறந்தள்ளி அந்தத் தாயும் ‘அநித்யா.. அநித்யா தப்பி ஓடுடீ’ என்று அலறியபடி இருக்க தறதறவென்று இழுக்கப்படும் அந்தத் தாயின் காலுடன் பிணைந்தபடி இருந்தவன் தான் சாகர..

 
நான் ஒன்றும் நல்லவனில்லை.. எத்தனையோ கொலைகள் பண்ணியிருக்கிறேன்.. கொள்ளையடித்திருக்கிறேன்.. வன்புணர்வுகள் செய்திருக்கிறேன்.. ஆனாலும் சேற்று மண்ணில் புரண்டபடி தள்ளிவிடப்பட்டிருந்த அந்தப் பையனைப் பார்த்ததும் பிள்ளைக்காக சித்தப்பிரம்மையுடன் ஏங்கும் மனைவியின் ஞாபகம் வர, மயங்கிப்போன அவனை இழுத்துச் சென்று ஒரு மரத்தின் பின்னால் போட்டுவிட்டு நகைகளை ஆராயத் தொடங்கினேன்..

 
அந்தப் பெண்களின் அலறலை பொருட்படுத்தாது அனைவரும் இரை தின்னும் மிருகங்களாய் பங்குபோட்டு முடிந்த பின்.. இரண்டோடு சேர்த்து மூன்று பிணங்களாக ஒரே குழியில் போட்டுப் புதைத்து விட்டு ஒன்றுமே நடக்காதது போல அடுத்த வேலையை பார்க்க போனோம்..

 
ஆயிற்று இன்று பத்து பன்னிரண்டு வருடங்கள்.. அந்தப் பையன் சாகரவாக வளரத்தொடங்கி.. இப்போது அவனுக்கு 13 வயதிருக்கும்.. என் மனைவிக்கும் குணமாகவில்லை.. பின்னொருநாள் நடந்த கொரில்லாத் தாக்குதலில் ஒரு காலும், இரண்டு கண்களும் போக.. இன்று குருடனாய்.. முடவனாய்..

 
சாகர – கடல்.. ஆம் இன்று அவன் தான் எனக்கு கடல் போல ஆதரவு.. ஏனென்றே தெரியாமல் என் மாமியாரின் அத்தனை ஏச்சுப் பேச்சுகளைக் கேட்டவாறு அரவணைத்து ஒத்தாசை செய்கிறான்.. அவன் யாரென்று அவனுக்கு சொல்ல மனம் வருகுதில்லை.. அதுபோல ஒன்றுமேயற்றுப் போன இந்தத் தருணத்தில் தான் எத்தனை பாவங்கள் பண்ணியிருக்கிறேன் என்ற எண்ணம் என்னுள் எழும்புவதை தடுக்கவும் முடியுதில்லை

 
இன்று ஆட்காட்டிக்குருவியின் சத்தம் கேட்கும் அத்தனை வேளைகளிலும் ‘அநித்யா ஓடு’ என்ற அந்தப் பெற்றோரின் கதறலும்.. ‘என்ன விடுங்கடா.. அப்பா.. அம்மா.. ஐயோ..’ என்ற அந்தப் பெண்ணின் குரலும்.. ‘சனியன்களே நாசமாப் போவீங்கடா..எங்கள கொண்டு போட்றுங்கடா.. ‘ என்ற சாகரவின் தாயின் குரலும் அந்த அநித்யா போல கசங்கிப் போன அத்தனை பெண்களின் குரலும் தொடர்ந்து காதுக்குள் கேட்கிறது.. தொடர்கதையாய்..

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s