எனைக் காணவில்லை நேற்றோடு..

கண்களைப் பிரிக்க முடியவில்லை.. எங்கும் ஒரே மசமசப்பு.. இருக்கையில் அமர்ந்தபடி தூங்கியதாலோ என்னவோ, உடம்பின் அத்தனை மூட்டுகளிலும் ஏதோ ஒரு அசௌகர்யம். கழுத்து எலும்பு சுழுக்கி விட்டதா இல்லை எதுவோ ஒன்றால் பிணைக்கப்பட்டிருக்கிறேனா தெரியவில்லை, கழுத்தை திருப்ப முடியாதபடி ஏதோ ஒன்று இறுக்க அழுத்திப் பிணைக்கின்றது.

 
பிரிய மறுத்த கண்களை கைகளால் தேய்த்து திறப்போமென்றால், கைகளை அசைக்க முடியவில்லை. மெதுவாக ஒன்றுக்கு பத்துத் தடவையாக கண்களை அழுத்தி மெதுவாய் திறந்து பார்த்தேன்..
விமானத்தில் தான் இருக்கிறேன்.. சுற்றிவர மெல்லிருட்டு, பக்கத்தில் நான் விமானத்தில் ஏறிய போது இருந்த பெண்தான்..ஏதோ ஒரு கோணத்தில் தலையை சரித்தபடி, இதழ்களைக் கோணிக்கொண்டு இன்னும் தூக்கத்தில்.. பயணத் தொடக்கத்தில் இருந்த அழகு இப்போது இல்லை போல தான் தோன்றியது.. மேக்கப் கலைந்திருக்கும்.. எல்லா பெண்களும் இப்படித்தானா என்ற நினைப்பு எழும்ப.. ச்சே என்ன கொடுமையான எண்ணம்.. முதல்ல இந்தத் தூக்கத்தையும் சோர்வையும் விட்டுவிட வேண்டும் என்ற எண்ணத்துடன் கால்களையாவது அசைத்துப் பார்க்கலாம் என நினைத்தபடி ஷு’வுக்குள் இருந்த கால் விரல்களை அசைக்க எத்தனித்தேன்..

முடியவில்லை..

ஏதோ மனசுக்குள் மெதுவாய் நிரட.. தொண்ணூறு கிலோ, ஆறடி உயரம், அசாத்திய பலசாலி என்று என் பெண் நண்பிகள் சொல்லியபடியே கன்னங்களை வருடும் என்னால் கேவலம் என் கால்விரல்களைக்கூட அசைக்க முடியவில்லையே என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை..

 
முடிந்தளவு தலையை அசைக்கலாம் என்றால்
அதுவும் முடியவில்லை..

 
அச்சம் மெதுவாய் என்னை ஆக்கிரமிக்கத் தொடங்கியது.. முதலில் என்ன நடந்தது என்பதை நினைவுபடுத்தி பார்க்கலாம் என்ற நினைப்பு தோன்ற.. ‘இந்த மெடுலா ஒப்லாங்கட்டாவில் அடிகிடி ஏதும் பட்டுச்சா’ ச்சே ச்சே..
இரவு 11 மணிக்கு எந்திரிச்சேன்..குளிச்சு அம்மா கொடுத்த காபி குடிச்சிட்டு, காரை வீட்ல விட்டுட்டு, Cab ஒன்றை புக் பண்ணி எயார்போர்ட் வந்தேன்..

 
அங்கேயும் பெரிசா ஒன்றும் நடக்கல்ல.. ரெண்டு எயார் ஹோஸ்டஸ் என்னைப் பார்த்து சிரிக்க வேறு செய்தாங்க..
அழகான வெள்ளைக்காரி ஒருத்தி பக்கத்துல வந்து சிங்கப்பூர் ப்ளைட்டுக்கு எங்கே செக் இன் பண்ண வேணும்ன்னு கேட்டா..

காலை சரித்து சரித்து நடந்த ஒரு பருமனான பாட்டி ஒருவர்.. இந்தியாவை சேர்ந்தவரா தான் இருக்கணும்.. புடவையை இழுத்துச் சொருகியபடி, எம்பார்க்கேஷன் ஃபோர்மை ஃபில் பண்ணி தர சொன்னா.. 75 வயசாகுது.. இவங்கள தனியா யாரு பிளேன்ல போக சொன்னா என்று சலித்தபடி நிரப்பிக் கொடுத்தது ஞாபகமிருக்கிறது
ஒரு சோப்ளாங்கி என்னை லுக் விட்டுட்டே இருந்தான்.. ஏதேனும் Gay’யா இருப்பானோங்கிற பயத்துல அவன் பக்கமே திரும்பல.. Barrista’ல Coffee வாங்கி சிப்பிக்கொண்டே எயார்ப்போர்ட் பரபரப்பை பார்த்துக்கொண்டிருந்தபடி, அனௌன்ஸ்மன்ட் வந்ததும் விமானத்துக்குள் ஏறினேன்..
வின்டோ சீட் எனக்கு.. அய்ல் சீட்’ல எனக்கு பக்கத்துல இப்போ வாய் பிரிந்து படுத்துக்கிடக்கும் பொண்ணு ஏறிச்சு.. ஏதோ உலக அழகி அவதான்ங்கிறது போல நடை உடை எல்லாம்.. நான் அவளை கவனிக்காமல் புறக்கணித்ததும்.. ‘ஹாய் அயாம் டெய்சி’ன்னு தானே அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டாளே..

 
அப்புறம், வெஜ் சான்ட்விச், Black coffee, Garden Salad கொடுத்த இடை சிறுத்த எயார்ஹோஸ்டஸ், தன் பூஞ்சைக் கண்களால் என்னைப் பார்த்து கண்சிமிட்டியதும் ஞாபகம் இருந்தது.. காலை மூணு மணி ப்ளைட் எங்கிறதால, வானம் வெளிக்கவேயில்லை.. அதற்குள் காலைச்சாப்பாடா என்று சலித்தபடி, கறுப்புக் காப்பியை முதலில் கையில் எடுத்ததும் ஞாபகமிருக்கிறது.. அப்புறம் என்ன நடந்தது..
ஆ.. முதலில் ஒரு குலுக்கல்.. Turbulence  போல என்று நினைத்துக்கொண்டு, காப்பிக் கோப்பையை அப்பால் பிடித்த போது, டெய்சி தன் வாய்க்குக் கொண்டு போன சிக்கன் பேர்கரிலிருந்த மயோனைஸ் வாயில் கோலம் போட்டது பார்த்து நமட்டுச்சிரிப்பு சிரித்ததும் நினைவிலிருக்கிறது..
அப்புறம்.. அப்புறம்..

 

விமானம் ஏதோ ஒரு சுழலுக்குள் அகப்பட்டுக் கொண்டது போல தள்ளாட, மேகங்கள் வட்டமிட ஆரம்பித்தது.. திடீரென்று எங்கள் விமானம் நெட்டுக்குத்தாய் செல்வது போல தோன்ற, நாங்களும் இருக்கைகளுடன் தொண்ணூறு பாகைக் கோணத்தில் திரும்பியது நினைவுக்கு வந்தது..

 
அதற்குப் பிறகுதான்.. ஆழிப்புயலுக்குள் அலைவது போல விமானம் அலுங்கிக் குலுங்க.. க்ளோசட்டுக்குள் இருந்த அத்தனையும் வெளியே வந்து தலையிலும், தரையிலும் கொட்ட, எங்கள் முன்னிருந்த சாப்பாட்டு கோப்பைகள் எல்லாம் எங்கு போனதென்று தெரியவில்லை.. என்னைப்பார்த்து கண்சிமிட்டிய எயார் ஹோஸ்டஸ் கால்களை ஒருவாறு பரத்திக்கொண்டு எந்தவொரு பிடிப்புமின்றி தலைகீழாய் அடிபட்டுக்கிடந்தாள், விமானத்தின் விளக்குகள் அணைந்துவிட்டன..
இருக்கைகளில் இருந்தவர்கள் மட்டும், சீட் பெல்ட் போடாமலிருந்தாலும், காந்த சக்தியோ ஏதோவொன்றோ.. அப்படியே ஒட்டிக்கொண்டு சுழலத் தொடங்கினோம்..
அதற்குப் பிறகு இப்போ தான் கண்திறக்கிறேன்.. உடலை அசைக்க முடியவில்லை.. மெதுவாய் அம்மா அப்பா என்று மனசுக்குள் உருப்போட்டபடி ஆழ்நிலைத்தியாகம் பண்ண தொடங்கினேன்..

 
கொஞ்ச நேரத்துக்குப் பிறகு.. என்னால் தலையை அசைக்க முடிந்தது போல் தோன்றியது.. என்னோடு பயணித்த அனைவரும் அப்படியே இருக்கையுடன் மேல் நோக்கி பார்த்தபடி ரொக்கட்டுக்குள் இருப்பது போல தொண்ணூறு பாகைக் கோணத்தில், சிலையாய் சிலைகளாய் ஒருவித தூக்கத்தில்  அமர்ந்திருந்தனர்.. இல்லையில்லை உறைந்திருந்தனர்.. நானோ என் கண்களை சிரமப்பட்டு விரித்தபடி தலையை மெதுவாய் சரித்து கண்ணாடி யன்னலால் வெளியே பார்த்தேன்..

 
பாறைகளா, நட்சத்திரங்களா, கோள்களா.. பால்வெளி போல வெளிச்சத்தை உமிழ்ந்தபடி துரிதமாய் சுற்றுகின்றதே..

 
நாங்கள் இருந்த விமானமும் தான்.. அதோ.. அது.. இன்னொரு விமானமா.. இல்லையில்லை கப்பல் ஒன்று.. அதுவும் ஒரு முனை மேல் நோக்கியிருக்க, தானே ஒரு தனிக்கோள் போல சுற்றிக்கொண்டிருக்க

 

என் தலையும் கிர்ரென சுற்றத் தொடங்கியது.. இன்னும் எத்தனை காலத்திற்கு இப்படியே சுற்றப்போகிறோமோ என்று எண்ணியபடி, மீண்டும் ஒரு நீண்ண்ண்ட மயக்கத்துக்குள் ஆழ்வதற்கு முன்.. என் அம்மா சொன்ன அந்தக் கதை ஞாபகத்திற்கு வந்தது..

திரிசங்கு சொர்க்கம்..

cosmos

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s