அர(சு)சியல்

ஒரு ஊர்ல ஒரு ராஜா இருந்தாராம்.. அவர் ரொம்பவும் கொடுமையான கொடூரமான ராஜாவாம். நாட்டு மக்களுக்கு வரி, வட்டி, கிஸ்தி என்று எல்லாம் விதித்து அவர்களை கொடுமைப்படுத்தி வந்தானாம். அவருக்கு ஒரு மௌன மந்திரி, ராஜா எது செய்தாலும் தட்டிக்கேட்காமல் இருந்தாராம். அப்படியே ஓரு தலையாட்டி மந்திரி சபை.. இவங்கள திட்டித் தீர்க்காத ஆளே இல்லையாம்..

 

தீடிரென்று தலை நகரில் ஒரு புரட்சி ஏற்பட்டதாம். நேர்மையாளர் அப்டீன்னு தன்னைக் காட்டிக்கொண்ட ஒரு மனிதர் அந்தப்பகுதிக்கு தானே தலைவன்னு பிரகடனம் செய்து அந்த இடத்தை ஆளத்தொடங்கினாராம்..  அங்கேயிருந்த மக்கள் எல்லாருக்கும் அப்படி ஒரு சந்தோஷம் வந்துச்சாம். தங்க கவலைகள் எல்லாம் தீர்ந்துச்சு, நிம்மதியா வாழலாம் என்று நினைச்சாங்களாம். பக்கத்து ஊர் மக்களுக்கெல்லாம் இப்படி ஒருத்தர் தங்களோட ஊர்ல இல்லையேன்னு பொறாமை பொறாமையாய் வந்துச்சாம்.. சரி என்ன பண்றது நம்ம விதின்னு மனசைத் தேத்திக்கிட்டு கொஞ்சம் வயித்தெரிச்சலோடு வாழத்தொடங்கினாங்களாம்..

 

இவங்க இப்படி நிம்மதியா வாழ்றத பார்த்துக்கிட்டு ராஜா சும்மா இருப்பாரா.. உடனடியா தன்னோட மௌன மதியூக மந்திரியோட பேசி, புது புரட்சியாளர எப்படி கவுக்கலாம்ன்னு யோசன கேட்டாராம்.. அவரும் மௌனமா இருங்க.. புதியவர் எப்படியும் பண விஷயத்துலயும், வியாபார விஷயத்துலயும் கை வைப்பாரு.. அப்போ மெதுவா அந்த ஊர்ல இருக்கிற பெரு வணிகர்கள்கிட்ட சொல்லி செய்ய வேண்டியத செய்யலாம்ன்னு சொன்னாராம்..

 

சொன்னபடியே புதியவரும் பணக்கார பெருமுதலைகளோட மோத ஆரம்பிக்க, அவங்க, தங்களுக்கு தெரிஞ்ச சாம தான பேத தண்ட முறைகளை உபயோகிச்சு அவருக்கு குடைச்சல் கொடுக்க.. முன்ன பின்ன செத்துப்போகாத புரட்சியாளன்.. போங்கடா நீங்களும் உங்க அரசியலும்ன்னு கைகழுவிட்டு ஓடிப்போய்ட்டாராம்.. மக்கள் ‘ம்.. இனி என்ன பண்றதுன்னு’ நினைச்சி மனசத் தேத்திக்கிட்டே வாழத் தொடங்கினாங்களாம்.

 

அந்த நேரத்துல பக்கத்து நாட்டுல இருந்து புதுசா ஒரு மனுஷன், தான் இந்த நாட்ட மாத்திக்காட்டுவேன்னு அலை அலையா ஆட்களை சேர்த்துக்கிட்டு இந்த நாட்டு மேல போர் தொடுத்து வந்தானாம்.. ராஜாவுக்கு இது பெரிய தலைவலியாப் போச்சாம்.. தன்னோட மகன் மகள் எல்லாரையும் போர் முனைக்கு அனுப்பினாராம்.. என்ன அனுப்பி என்ன பிரயோஜனம்.. புது புரட்சியாளன் அரசனாகிட்டானாம்..

 

நாட்டு மக்களுக்கு பெருத்த சந்தோஷமாம்.. அடடா.. புது அரசன், புது கொள்கைகள், புது ராஜாங்கம்’ன்னு ஒரே குஷியா இருந்தாங்களாம். புதுத் தும்புத்தடியும் கொஞ்ச நாளைக்கு நல்லாக் கூட்டி பெருக்கிச்சாம்.. மக்களும் அடடா.. கொடிய அரக்கன் போய்ட்டான்.. இனி சந்தோஷம் தான்’னு நினைச்சிட்டு இருந்த நேரத்துல தலைல இடி விழுறது தெரியாமல் மெது மெதுவாய் புரட்சியாளன் முன்னைப்போலவே மக்களைக் கொடுமைப்படுத்த ஆரம்பிச்சானாம்.. வட்டி வரி மட்டுமில்லாமல் மற்ற எந்த வழியிலயெல்லாம் முடியுமோ அப்படி கஷ்டப்படுத்தினானாம்..

 

இதனால இருக்கிறத விட்டுட்டு பறக்குறதுக்கு ஆசப்பட்ட மக்கள் மனசுடைஞ்சு போயிட்டாங்களாம்.. கங்கைல குளிச்சாலும் காக்கை அன்னமாகுமா.. எல்லா ராஜாக்களும் சிம்மாசனத்துல அமர்ந்ததும் அவங்க குணமே மாறிடும்.. எல்லாம் ஒரே குட்டைல ஊறின மட்டை தாங்கிறத கொஞ்சம் தாமதமாவே புரிஞ்சுகொண்டாங்களாம்.. என்ன பண்றது நம்ம தலைவிதின்னு நினைச்சிட்டு தலைகுனிஞ்சு வாழப்பழகினாங்களாம்

 

(இந்தக் கதை இந்திய அரசியல் பற்றி இல்லைன்னு சொன்னா நம்பவா போறீங்க.. என்ன நான் சொல்லுறது)

Advertisements

2 thoughts on “அர(சு)சியல்

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s