Archives

எங்களையும் நினைத்துப்பாருங்கள்..

dogs_of_war_revised-983960
மலாலாவை மட்டுமே தெரிந்த உங்களுக்கு

எங்கள் நாட்டின் ஆயிரமாயிரம் விபூஷிக்காகளை தெரியாமல் போனது ஏனென்று புரியவில்லை..

 

அடுத்த வேளை உணவுக்கு போராடிய போராட்டத்தை பார்த்திருப்பீர்கள்..

அறிவுக்காய் கல்வி வேண்டி போராடியதை பார்த்திருப்பீர்கள்..

அநியாயமாய் கொலை செய்வதை எதிர்த்து போராடியதை பார்த்திருப்பீர்கள்..

வாழும் வாழ்க்கைக்காய் போராடும் எம் பெண்களை பார்த்தீர்களா?

 

 

அண்ணன் தம்பியை அப்பாவை தொலைத்துவிட்டு,

புதைகுழிகளுக்குள் பிணம் தேடும் போராட்டத்தை பார்த்தீர்களா?

பெற்றவளை சீரழித்து,  பிள்ளையை கொன்ற பின்னும்..

பேருக்காய் வாழும் வாழ்க்கையை தேடி நிதமும்போராடும் அகதிகளை அறிந்திருக்கிறீர்களா..

 

மண்ணிழந்து, மனையிழந்து, மனைவியிழந்து அங்கம் இழந்து அனாதைகளாய் வாழும்

ஒவ்வொரு நாளும் போராடும் அற்ப மாந்தர்களை நினைத்திருக்கிறீர்களா?

 

மாதவிடாய் நேரங்களில் பழந்துணிக்கும் வழியின்றி

தந்தையின் சாறனைக் கிழித்துக் கட்டும் எம் இனப் பெண்களையும்,

மகளுக்காய் பரதேசியாகும் தந்தைகளையும் உங்களுக்குத் தெரியுமா

 

தன் கண்முன்னே தனயனை இழுத்துச் செல்வதைப் பார்த்து

பித்தமாகிப் பிதற்கும் அம்மாக்களின் அவலம் கேட்கிறதா உங்களுக்கு

 

மலவாயிலில் போத்தல்களும், கண்களில் மிளகாயின் காரமும், மின்சாரத் தாக்கமும், பிளாஸ்டிக் குழாயடிகளும் வாங்கி சாவிலும் சாந்தி காணாத என் சகோதரர்களை உங்களுக்குத் தெரியுமா

 

அக்காவை தங்கையை தனித்து இழுத்துச் செல்கையில், மிருகங்களின் கூர்நகங்களுக்குள் சிக்கியும்,

வெறிகொண்டெழுந்து வீரச்சாவடைந்த வீரர்களையும்,   ஒன்றுமே செய்ய முடியாத கையறு நிலையில் தன்னையே மாய்த்துக்கொண்ட உடன்பிறந்தவர்களையும் நீங்கள் அறிந்திருக்க மாட்டீர்கள்..

 

நாளும் பொழுதும், உதிரப்பெருக்கையும், உயிரின் ஓலங்களையும், குண்டுச் சத்தங்களையும், கொலைவெறியாளர்களையும் கண்டு கண்டு , கருணை – வீசை என்ன விலையெனக் கேட்கும் ஒரு தலைமுறையை தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லை..

 

நித்திரையிலும் நிம்மதியின்றி..பேயின் ஓலங்களுடன், பயங்கர நினைவுகள் படமாய் ஓட.. வியர்த்தெழுந்து வெறித்துப் பார்க்கும் இளையவர்களை நீங்கள் கண்டிருக்க மாட்டீர்கள்..

 

பக்கத்தில் படுத்திருந்த கணவனை வீடுடைத்து சுட்டுக்கொன்று,

அவனுக்காய் அழக்கூட அவகாசம் கொடுக்காமல் தலைமுடியால் பிடித்திழுத்து சவத்துக்கு முன்னே

மனைவியை சீரழிக்கும் மனித மிருகங்களை பார்த்திருக்கிறீர்களா

 

 

ஒரே வரிசையில் கைவிலங்கிட்டு, மண்டியிட வைத்து, துப்பாக்கிச் சன்னங்கள் உயிரை எடுத்தனவா என்று அறியாமலேயே, குழிக்குள் ஒன்றாய் மூடி மண்ணெண்ணையிட்டு மனிதர்களை எரித்துக் கொன்ற சக மனிதர்களை பார்த்திருக்க மாட்டீர்கள்..

 

முள்வேலிக்குப் பின்னால், முக்தி பெற வழியுமின்றி
இலக்கற்ற நோக்குடன் வெற்றிடத்தை வெறித்துப்பார்த்து
விரக்தியோடு வாழும் வெறும் மனிதர்களை உங்களுக்குத் தெரியாது

 

பார்த்துப் பார்த்துக் கட்டிய வீட்டுக் கட்டடம்
இடிந்து சிதிலமடைந்து, எறும்புகளும் கரையான்களும் வாழும்
நரகமாய் மாறியது கண்டு
இடிந்து போய் இயந்திரமாய் திரியும் குடும்பஸ்தர்களின் கண்ணீர் நீங்கள் அறியாததே

 

வாழ்வு தந்த வயல்களுக்குள், குண்டுகளும், சவங்களும் கொட்டிக்கிடக்க
வாழ வழியின்றி அரிசிக்கும் பருப்புக்கும் கையேந்தி
யாசகர்களாய் மாறிநிற்கும் யோகம் பெற்ற
உழைப்பாளிகளின் கண்ணீர் உதிரமாய் பெருகுவது உங்களுக்குத் தெரியாது..

 

பார்க்க வேண்டாம் இக்கொடுமைகளை.

அடுத்த முறை ஏதோ ஒரு அரசியல்வாதிக்கும், நடிகனுக்கும், விளையாட்டு வீரனுக்கும் பணக்காரனுக்கும் அநீதி நடந்துவிட்டதென்று பொங்கியெழும் போது

கொஞ்சம் பொத்தாம் பொதுவாகவாவது நினைத்துப்பாருங்கள்

 

நிலைதடுமாறினாலும், நிமிர்ந்து வாழும் என் இனம் பற்றியும்!!

 

இது போதும் எனக்கு

BzdXliDCMAAzAoNதனியாய் ஒரு இடம்வேண்டும்
நானும் தனிமையும் சேர்ந்திருக்க
சத்தம் எழுப்பாமல்
வியர்வை மட்டும் விரட்டிச்செல்லும்
மென்காற்று மட்டும் துணையிருக்க
மலையுச்சியின் சரிவோரம்
மாபெரும் கடல் சூழ்ந்திருக்க
கரு வனம் சூழ்ந்த
அந்த பெரும் பாறை உச்சியில்
சிறுகுருவிகளின் கீச்சிடலுடன்
சிறுகுடிசை மட்டும் போதும் எனக்கு

படிப்பதற்கென பல புத்தகங்களும்
ரசிப்பதற்கென இசைத்தட்டுகளும்
படுப்பதற்கென சிறு மெத்தையும்
பார்ப்பதற்கென மடிக்கணிணியும்
இசைப்பதற்கென என் கிற்றாரும்
இளைப்பாற ஒரு சிறு குற்றியும்
குளிப்பதற்கென சிறு அருவியும்
குஷியாயிருக்க மான் குட்டிகளும்
மலைப்பதற்கென அண்டப்பெருவெளியும்
மறைவதற்கென அகண்ட பெருவனமும்
போதும் எனக்கு

முகமூடிகள் வேண்டாம்
முரண்பாடுகள் வேண்டாம்
ஜாதிகள் வேண்டாம்
ஜாடைப்பேச்சுகள் வேண்டாம்
அவலங்கள் வேண்டாம்
அகங்காரமும் வேண்டாம்
அலைபேசியும் வேண்டாம்
அநீதியின் சுவடு வேண்டாம்
சுயநலங்கள் வேண்டாம்
சொத்து சுகம் வேண்டாம்
சிறுபிள்ளையாய் குதிக்கும்
சுதந்திரம் மட்டும் போதும் எனக்கு

மழையே மழையே..

dancing

மழையைப் போலவே, மழைக்கு முன்னரான தருணங்களும் மனது மயக்குபவையே..

மெல்லிய சாரலுடன், மெதுவாய் வருடிச் செல்லும் ஈரக்காற்றும்,

சாம்பல் நிறக் கீற்றுடன், கற்றை கற்றையாய் தலைமேல் சுற்றும் கருவண்ண முகில்களும்,

தலையசைத்து மழைநீர்த்துளிகளை வரவேற்கக் கட்டியம் கூறும் கரும்பச்சை இலைகளும்,

மரப்பொந்துக்குள் தன்னை மறைத்துக்கொள்வதற்காய் துள்ளியோடும் அணில் குஞ்சுகளும்,

செல்லமாய் சுருதி சேர்த்து இசைபடிக்கும் சிறுகுருவிக் கூட்டமும்,

இரையை தலைமேல் சுமந்தபடி வரிசையாய் நகர்ந்து செல்லும் எறும்புக்கூட்டமும்,

உறக்கத்திலிருந்து விழித்தெழுந்து உரக்கக்கத்தும் தவளைகளும்,

கொடியோடு இணைந்து குதிபோடும் ஆடைகளும்,

மண்ணுக்குள் இருந்து மெதுவாய் எட்டிப்பார்க்கும் மண்புழுக்களும்,

நாசிக்குள் புகுந்து நறுமணம் தெளிக்கும் புழுதியோடிணைந்த மண்வாசனையும்

என மழை இராணிக்காக கட்டியம் கூறி, அவளை வரவேற்கக் காத்திருக்கும் ஆயிரம் விஷயங்களுடன்,

ஆனந்தமாய் மழையில் நனைய எதிர்பார்த்துக் காத்திருக்கும் இவள் போலவே..

மழைக்கு முன்னரான தருணங்களும் மனது மயக்குபவையே..

danceintherain2

தேக்கி வைத்த உணர்வுகள்..

girlee

கட்டவிழ்த்து திமிறியோட நினைக்கும்

நினைவுகளையும் கவலைகளையும்,

கிணற்றுக்குள் போட்ட கல்லாய்

இதயத்தின் ஆழத்தினுள் அமிழ்த்தி வைத்திருக்கிறேன்..

treble-clef

யாருமில்லாத வேளைகளில்

தனிமைக்கு நான் துணையா..

எனக்குத் தனிமை துணையா

என்று பிரித்துத் தோன்றத் தெரியாது

துணையின்றி தனித்திருக்கிறேன்..

treble-clef

மழைக்கு வரும் ஈசலை அடிக்க மனம் வரவில்லை..

அது வாழும் சொற்ப நிமிஷங்களை முழுமையாக வாழட்டும் என்று

விளக்கை எரியவிட்டு வெறுமனே பார்த்திருக்கிறேன்..

treble-clef

மறதி என்பதொன்று மட்டும் மனிதனுக்கிருந்திருக்காவிட்டால்,

மன்னிப்பு என்றொரு வார்த்தையே இருந்திருக்காது..

treble-clef

எதிர்பார்ப்பில் பாதியும்,

பயத்தில் மீதியுமாய்

மனித வாழ்க்கை கழிந்து விடுகின்றது..

treble-clef

இழப்பதற்கு இனி ஏதுமில்லை என்ற நிலை வரும் போது

தோன்றும் உத்வேகம்

அநேக நேரங்களில் உச்சத்திற்கு நம்மை உயர்த்திச் சென்றுவிடும்..

treble-clef

சிலரை / சிலதை இழந்த பின்னர் தான் அவரின் / அவற்றின் மதிப்பு தெரிகின்றது..

treble-clef

treble-clef

எங்கிருந்து வந்தாயடா..

நகங்களைக் கடித்து மென்று துப்பியபடி காத்திருந்தேன்.. இன்னும் வரவில்லை.. எத்தனை நேரம் தான் காத்திருப்பது.. கணங்கள் எல்லாம் கல்லுப்போல செல்ல மாட்டேன் என்று அசையாமலிருக்க.. கண்கள் மட்டும் அலைபாய்ந்தபடி வாசல் பார்த்தது..

கழுதை, காண்டாமிருகம் என மனசுக்குள் திட்டியதெல்லாம் ஏதோ ஒரு யுகம் போல தோன்ற கொஞ்சம் கொஞ்சமாய் பயம் மனசுக்குள் படங்காட்டத்தொடங்கியது..

 
காலையில் கூட கன்னத்தில் முத்தமிடுகிறேனென்று சொல்லி கடித்து வைத்துவிட்டுப் போன காதல் காயம் இப்போது வலிக்கவில்லை.. வருடிக்கொடுத்தபடி இருட்டில் வசமிழந்து நிற்கும் என் மனசு தான்.. ச்சே.. என்ன ஆச்சு இந்த மனுஷனுக்கு.. இன்றைக்கு ஒரு முடிவு கட்டினாத்தான் ஆச்சு.. இல்லன்னா நிதத்துக்கும் இதே வேலை..

 
இன்றைக்கு என்ன நடந்தாலும் சிலைபோலதான் இருப்பது.. நினைத்தபடியே லேட்டாய் வந்ததுக்கு என்ன சாட்டு சொல்லுவான்.. என்னவெல்லாம் பண்ணுவான் என நினைத்துப்பார்க்கிறேன்..

wait

 
மூச்சு முட்டும் வரை வேர்வை வாசத்துடன் இறுக்கமாய் தொட்டு அணைத்து என்னை வேர்க்க வைப்பானா
பூங்கொத்தை முன்னால் நீட்டி முட்டிக்காலில் நின்றபடி, ஏதோ பழைய காலத்து ஆங்கிலக் கதைகளில் வரும் காதலன் போல சாரி சொல்வானா..

 
தலையைக் கலைத்துவிட்டபடி, அசட்டுச்சிரிப்பொன்றை பற்களில் தேக்கி, என் இடுப்பணைத்து நாய்க்குட்டி போல் உரசி என்னை நாணச் செய்வானா

 
கதவு மணியை அடித்துவிட்டு, நான் திறந்து பார்க்கும் போது, தெரியாமல் ஒளிந்து நின்று பின்புறமாய் தட்டிவிட்டு, கழுத்தோரம் மூச்சுவிட்டு கண்களை சொருக வைப்பானா

 
என்னை அப்படியே அலாக்காய் காருக்குள் தூக்கிச்சென்று கடற்கரையோரத் தெருவில் காற்று முகத்தில் அடிக்குமாற்போல் வேகமாய் ஓட்டிப்போய் ஓரமாய் நிறுத்தி ஐஸ்க்றீம் வாங்கிக் கொடுப்பானா..

 
கண்ணா.. என் செல்லமில்லையா.. இன்னைக்கு கொஞ்சம் லேற்றாயிட்டு கண்ணம்மா.. நான் என்ன பண்ண.. இந்த பொஸ் தொல்லை தாங்க முடியல.. பேசாமல் இருபத்துநாலு மணிநேரமும் உன் முகம் பார்த்துட்டே இருக்கிறமாதிரி ஒரு வேல பார்க்கப்போறேன் என்று என்னை மயக்கும் வசனம் பேசுவானா

 
இல்லை கோபத்தில் சிவந்த என் கன்னங்களை கைகளால் பற்றியபடி, முகம் முழுக்க முத்தத்தால் ஒற்றியெடுப்பானா..

 
எண்ணங்கள் எங்கெங்கோ அலைய.. அவன் கார் தெருவில் வளையும் சத்தம்.. மெதுவாய் பூனை போலே வீட்டுக்கு முன் அதை நிறுத்தி கதவை மெதுவாய் அடைக்கும் ஓசை.. பூனை போல் பதுங்கியபடி, ஒற்றை ஒற்றையாய் கம்பீரமாய் நடந்து வரும் ஒலி.. மெதுவாய் ‘அம்மு’ என்றழைத்தவாறு கைகளால் கதவைத்தட்டுவது கேட்டும் நான் அமர்த்தலாய் அமர்ந்திருக்க..

 
‘அம்மு.. கதவைத்திற டார்லிங்’ என்று கெஞ்சும் குரலில் தொனித்த களைப்புக்கேட்டு கதவைத்திறக்க, மந்தகாசச்சிரிப்புடன், கண்ணடித்து, என் கழுத்து வளைவில் முகம் பதித்து..கைகளை இடையோடு வளைத்து, இறுக்கமாய் அணைத்து..

 
போடா என்று சொல்லியபடியே கண்கள் சொருக.. என்னை என்னவனிடம் இழக்கத்தொடங்கினேன்..

 

Photo Credits: Google

 

 

பாவம் பவளமல்லிகை..

என்னுடைய அம்மம்மாவுக்கு பிடித்த பூ பவளமல்லி என்று அம்மா சொல்லுவார். எனக்கும் அந்தப் பூவைப் பிடிப்பதில் ஆச்சரியமில்லையே.. சூர்யகாந்தியும் பவளமல்லிகையும் தான் எனக்கு மிகப்பிடித்த மலர்கள்..

images (2)

கிராமத்து பெரிய வீட்டை விட்டு நகரத்து அப்பார்ட்மென்ட் எனும் புறாக்கூண்டில் அடைந்து வாழ்ந்த போதும், அம்மாவுக்கு பூந்தோட்டம் அமைப்பதிலும், பூமரங்கள் வளர்ப்பதிலும் உள்ள ஆசை போகவில்லை. அதனால்; நாற்காலி போட்டு அமரவென்று முன்னும் பின்னுமாய் கட்டப்பட்ட பல்கணிகள் இரண்டும், இப்போது அம்மாவின் பூந்தோட்டமாய் மாறிவிட்டது. பாபிலோனிய தொங்கு தோட்டம் போல், இது அம்மாவின் தொங்கு தோட்டம். பாகல், புடலை, மிளகாய் முதல், நாவல் நிற செம்பருத்தி, செந்நிற ரோஜா, கார்டினியா, அன்னாசிப்பூ, ஒன்றிரண்டு ஓக்கிட், பத்திரிகை பூக்கள், அலரி மரங்கள் என, குருவிகள் வந்து அமரும் நகரத்தோட்டம் அம்மாவுடையது.

அம்மாவின் தோட்டத்துச்செடியில், இன்று எனக்கு மிகப்பிடித்த பவளமல்லி முதன்முதலாக பூத்துச் சொரிந்தது. காலை எழுந்து வந்ததும் என்னைக்கூட்டிச் சென்று காட்டிய அம்மா பல்கணியிலிருந்து உதிர்ந்து கீழ்வீட்டில் பூக்கள் விழுந்திருப்பதைக் காட்டியதோடு, இன்றைக்கு பையொன்று கட்டி பூக்கள் விழாமல் எடுத்துவிட வேண்டும் என்று சொன்னார்.

images

பவள நிறக் காம்பும், வெண்முத்து இதழ்களும் கொண்டு, இதயம் மறக்க வைத்து மெஸ்மரைஸ் செய்யும் நறுமணம் கொண்ட பாரிஜாதம் பற்றிய கதை தெரியுமா என்று கேட்கும் வரை அதைக் கொஞ்ச நேரம் மறந்திருந்த நான்.. கதையென்றதும் வாயைப் பிளந்தபடி படித்துக்கொண்டிருந்த புத்தகத்தை எடுத்து வைத்துவிட்டு கேட்கத் தயாரானேன்..

அந்தக் காலத்தில் பவளமல்லிகா என்றொரு தேவதை இருந்தாளாம். அந்த தேவதைக்கு சூரியன் மீது அப்படியொரு காதலாம்.. சூரியனுக்காக எதையும் செய்வேனென்ற ரீதியில் பைத்தியமாய் இருந்த பவளமல்லிகா, கடைசியில் தன் காதலை சூரியனிடம் சொன்னாளாம். சூரியனோ.. என்னால் உன்னைக் காதலிக்க முடியாது. உன்னை ஏற்க முடியாது என்று சொன்னானாம்..

இதனால் மனம் வருந்திய பவள மல்லிகா.. சூரியனுடன் கடும் கோபம் கொண்டு, இனிமேல் நீயிருக்கும் திசைக்கே வரமாட்டேன். என் தூய்மையான காதலை நீ தூக்கியெறிந்து விட்டாய். இனி என்றும் உன் முகத்தில் விழிக்க மாட்டேன் என்று சொல்லிவிட்டு, காதல் தோல்வி தாங்காமல், பாரிஜாத பூவாய் உருமாறினாளாம்.
அதனால் தான் இன்றும் பவளமல்லியெனும் பாரிஜாதம் இரவில் நிலவொளியில் இதழ்விரித்து நறுமணம் பரப்பி மற்றவர்களை மகிழ்ச்சிப்படுத்தி, சூரியன் உதிக்குமுன்னமே, தனது கண்ணீரை பூக்களாய் சொரிந்து, உதிர்ந்து பூமியில் விழுந்து விடுகிறதாம்..

images (1)
பவளமல்லியை இந்தக் கோணத்தில் எண்ணிப்பார்க்கவில்லை. தவிர, பாரிஜாதத்தை தேவலோகத்திலிருந்து கிருஷ்ணர் பூமிக்கு கொண்டுவந்ததாய் கேள்விப்பட்டிருந்தேன்.. அப்படியென்றால் இந்த தேவதைக் கதை உண்மையாய் தானே இருந்திருக்க வேண்டும்.

பாவம் பவளமல்லிகை..

girl-in-a-tree-11113-1920x1200

Images: Google